Heb jij dat ook wel eens? Dat je een – getrouwd – stel ziet waarvan je denkt: hoe hóuden ze het uit met elkaar?!

Een vrouw die alleen maar zanikt. Tegen hem en tegen de kinderen. Het continue gezaag van haar horen ze niet eens meer. Het is geruis op de achtergrond geworden. Pas als de decibellen gestaag stijgen, worden man en kinderen iets alerter. Het wordt misschien menens, dus ze trekken een half oor open om te horen waar het naartoe gaat.

Of een man die alleen maar werkt, thuiskomt, een biertje pakt, zijn voeten op tafel gooit, de afstandsbediening pakt en begint te zappen. ‘Papa, ik had een 8 voor rekenen!’ ‘Hm?’, bromt het vanaf de bank, ‘goed gedaan’. Het kind druipt teleurgesteld af vanwege de lauwe reactie van pa.

Hoe verwordt een stel dat ooit voor elkaar in vuur en vlam stond tot zoiets troosteloos’? Misschien omdat hetgeen wat ooit zo aantrekkelijk was aan de ander na een tijdje de grootste irritatiebron is geworden. Vaak vind je aan de ander aantrekkelijk wat je zelf niet hebt. En zolang de vlinders fladderen, je parmantig op een roze wolk zit met een bril in dezelfde kleur op je neus, sta je open voor de eigenschappen van de ander die je zelf mist. Je ziet het als een aanvulling en geniet ervan. Totdat deze verschillen leiden tot conflicten en dan opeens maken ze de ander irritant. Tenslotte wil iedereen zijn of haar zin krijgen en als de ander dat dwarsboomt dan sta je in vuur en vlam, alleen op een andere manier als waar de relatie mee begon.

Maar je zult de kost moeten geven aan stellen waar het van begin af aan nooit bepaald gespetterd heeft. Mensen die allang blij zijn niet meer alleen hun dagen te hoeven slijten en die vluchten in een relatie. Pas na een paar jaar gaan ze zich afvragen of ze überhaupt geven om de ander, laat staan van hem of haar houden. En als die vraag dan met ‘nee’ beantwoord wordt, dan nóg blijft men vaak in de wurggreep van een ongelukkige relatie. Ook al is men niet gelukkig, de angst voor het onbekende is groter dan kiezen voor de mogelijkheid om de regie in eigen handen te nemen en af te koersen op het geluk.

Niets menselijks is mij vreemd. Ook ik heb ooit gedacht dat ik een ander nodig had om gelukkig te zijn. Die tijd ligt gelukkig ver achter mij. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat het nodig hebben van een relatie om gelukkig te zijn zwaar wordt overschat. Ik vind het erg prettig om mijn eigen ding te kunnen doen, geen verantwoording af te hoeven leggen en me niet hoef te storen aan iemand die de dingen anders doet dan ikzelf.  Ik heb ervaren (wéten deed ik het al eerder) dat je pas echt gelukkig kunt zijn als je in balans bent met jezelf. Doelen hebt om na te streven waar niets of niemand je vanaf kan houden. De belangrijkste relatie is tenslotte die met jezelf. Pas als je gelukkig en tevreden bent met je leven, kun je eventueel gelukkig worden met een ander. Een relatie is keihard werken. Om het goed te houden moet je blijven investeren, zodat iets moois niet eindigt in een triest samenzijn.

Wie weet spring ik nog eens op een roze wolk, maar tot die tijd heb ik het meer dan goed met mezelf en mijn doelen.