Ik val van de regen in de drup. Is net mijn schouder herstellende na een jaar van ellende en pijn, nu is mijn rug aan de beurt. Ik weet nu hoe het is om letterlijk in een deuk te liggen. Figuurlijk erin liggen is een stuk aangenamer kan ik je uit ervaring vertellen. Al meer dan een jaar had ik een plek op mijn rug die erg gevoelig was, maar aangezien ik vond dat mijn schouder meer aandacht van mijn fysio nodig had, heb ik dat maar gelaten voor wat het was. Ik vrees dat ik nu de wrange en zure vruchten pluk van dat laat-maar-even-zitten-beleid. Afgelopen week mocht ik naast mijn vrijdagse gang naar de fysiopraktijk extra op dinsdag langskomen. Daar had ik de eer door twee therapeuten behandeld te worden. ‘De kraakster’ kwam langs om me dubbel te vouwen en vervolgens te doen knoepen en kraken. Door de schrik van al dat geweld én de geluiden die mijn rug maakte gooide ik er wat minder lady like termen uit. Niet dat ik dat anders wél nalaat, maar dat terzijde.

Wat ik ook ontdekt heb is dat het niet eenvoudig is om vrolijk te blijven als je als een oude vrouw uit je stoel opstaat of gaat zitten. Hoe je een glimlach op je gezicht houdt als je met je hand naar je bil grijpt omdat er als een bliksemschicht een jankende pijn doorheen gejaagd wordt. Kortom: ik ben niet in de wieg gelegd om pijn te hebben. Maar wie is dat tenslotte wel? Als ik denk aan mensen die ernstig ziek zijn, aan blijvende beperkingen en handicaps of aan mensen die hun geliefde hebben verloren… ach dan omarm ik mijn rugpijn maar en tel mijn zegeningen. Waarschijnlijk neemt de spierspanning ook wat af als ik probeer er luchtiger mee om te springen. Als ik het echter voor het kiezen had kan de rugpijn wat mij betreft niet snel genoeg de rug op!