Ik wist het al een tijd, maar de laatste weken realiseer ik het me steeds vaker: ik houd zielsveel van mijn vriendje. We zijn al 9 jaar gelukkig samen. Ik tenminste zeker met hem, maar ik hoor van hem geen klacht dus daarmee ga ik er vanuit dat hij net er zo over denkt. Mijn vriendje is sowieso niet van het spraakzame type. Ondanks dat het een man is van weinig woorden weet hij me non-verbaal prima duidelijk te maken wat hij wil. Als hij bijvoorbeeld fysiek contact wil, duwt hij zijn hoofd tegen mijn handen om aan te geven dat ‘ie een aai over zijn bol wil. Waar ik hem helemaal wakker voor kan maken is een warme hand op zijn rug. Hij gaat er dan lekker voor liggen en wil het liefst dat ik uren doorga met zijn rug te strelen. Om hem duidelijk te maken wanneer ik van plan ben te stoppen met de aaierij geef ik hem zachtjes twee tikken op zijn kont (ik ben namelijk na zoveel jaar samenwonen met hem ook grotendeels overgestapt op non-verbale communicatie). Met tegenzin rekt hij zich dan uit maar accepteert verder zonder commentaar dat ik weer verder ga met mijn eigen dingen. Als ik naar bed wil (gewoon om te slapen weet je wel!) staat hij ook gelijk op. Hij weet dat hij dan nog een snoepje van me krijgt. Zonder dat snoepje is hij namelijk niet zo dol op het inluiden van het einde van de dag. Gek genoeg zou hij de hele dag wel kunnen slapen maar als het bedtijd is, wordt meneer juist actief. Maar met een snoepje is hij om te kopen heb ik ontdekt, dus sinds die tijd is het voor hem geen probleem meer te accepteren dat het bedtijd is.
Waardoor ik me onlangs sterk realiseerde dat hij toch echt dé man van mijn leven is, kwam doordat hij opeens flink ziek werd. Ik zat achter mijn pc wat te werken toen ik hem allerlei vreemde geluiden hoorde maken. Hij ademde zwaar en van het één op andere moment – sorry voor de viezigheid – kwamen er slijmslierten uit zijn neus druipen en stond het schuim op zijn mond. Hij had duidelijk moeite met ademen. Doorgaans ademt hij nogal snel en oppervlakkig maar toen zag ik zijn buik bijna plat worden als hij inademde. Hij moest moeite doen zijn longen vol te zuigen. Ik wist direct: dit is foute boel. In paniek heb ik de dokter gebeld en we konden gelijk langskomen. Ik zat echter wel met een probleem. Hoe zouden we daar komen? Die dag stormde het en ik kon onmogelijk met zo’n ziek iemand op de fiets springen. Ik heb mijn ouders gebeld en mijn moeder is direct gekomen om met ons naar de dokter te gaan. Met gierende banden zijn we de weg overgejaagd om nog op tijd te zijn voor de dokterspraktijk zou sluiten. Gelukkig redden we het net op tijd en heeft de dokter hem onderzocht. Het bleek dat hij een flinke infectie boven in zijn neusholte had die moeilijk te bestrijden is. We kregen antibiotica mee die hij twee weken in moest nemen. Mijn vriendje is niet zo handig met doseringen, dus ik heb hem de afgelopen twee weken met pijn en moeite steeds de vloeibare medicijnen toegediend. Als ik het eenmaal voor elkaar kreeg om zijn mond open te krijgen, smakte hij dapper het vieze goedje weg. Mijn held.
Ik maak me echter de laatste tijd wel steeds meer zorgen om mijn vriendje. Hij wordt duidelijk ouder en ik houd er dan ook rekening mee dat onze langste tijd samen wel geweest is. Ik hoop dat ons nog een paar jaar samen gegeven wordt, zodat ik nog een poosje kan genieten van die rakker met zijn eigenaardigheden. Mijn lieve Bugs.
