In de wintermaanden zoek ik altijd vroeg mijn bed op, maar gisteren ging ik het gevecht met dichtvallende ogen aan omdat ik dé wedstrijd van Sven Kramer op de 10 kilometer wilde zien. Uiteraard ging ik – en met mij een groot deel van Nederland – ervan uit dat Sven weer een gouden plak in de wacht zou slepen. Hoe anders pakte het uit!
Tijdens de wissel schreeuwde en wees Gerard Kemkers, de coach van Sven, dat hij naar de binnenbaan moest. Kramer reed al op de buitenbaan maar wisselde op het allerlaatste moment naar de binnenbaan. En daarmee tekende hij zijn sportieve doodvonnis. Op zijn sloffen reed hij de wedstrijd uit, want hij zou op zijn gemak goud winnen. Dácht hij. Wat een teleurstelling. Vier jaar lang heeft hij naar dit moment toegeleefd. Vier jaar lang was heel zijn focus gericht op deze ongeveer 13 minuten durend strijd. Hij zou met een straatlengte afstand (4 seconden zijn dat namelijk in de schaatssport) hebben gewonnen, maar het levert hem in de praktijk niets op. Niets anders dan leegte, teleurstelling en voor de taak staan om dit te verwerken.
Dit geldt niet in het minst ook voor coach Kemkers. Tot hem drong al snel het besef van zijn fout door en heel zijn fysiek liet zien hoe zwaar hij gebukt ging onder deze verkeerde inschatting. Hij is gedurende de laatste rondes continu in beeld geweest en je zag de man in een paar minuten 10 jaar ouder worden. Door zijn foute aanwijzing heeft hij zijn pupil het goud ontnomen daar waar ze samen jaren in de weer zijn geweest om die vurig gewenste medaille omgehangen te krijgen.
Wat Kramer en Kemkers nu rest is rouwen. Rouwen om wat voor handen lag maar door de vingers is geglipt. Rouwverwerking verloopt in verschillende fases: ongeloof, woede, verdriet en berusting. Deze fases verlopen in de aangegeven volgorde maar zeker in de beginfase van zo’n drama kunnen ze ook door elkaar heen lopen. In ieder geval is het nodig om alle stadia te doorlopen. Gisteren zag je dit ook gebeuren, niet alleen bij Kramer en Kemkers maar ook bij anderen. Waar bijvoorbeeld commentator Mart Smeets allang toe scheen aan berusting zat Bart Velkamp nog volop in zijn ongeloof.
Groots vond ik het dat Kramer vrij snel na dit grote drama toch voor de camera’s wilde verschijnen en redelijk rustig zijn verhaal deed. Het verdriet was van zijn gezicht te lezen, maar dat was ook volstrekt begrijpelijk. Enige uren later ontliep ook Kemkers zijn verantwoordelijkheid niet en trok ruiterlijk de verantwoordelijkheid naar zich toe. Wat een verschil tussen deze sportmannen en de heren van het Haagse pluche. Die spelen elkaar dagen na de val van het kabinet nog steeds de zwarte piet toe en proberen over elkaars rug weer stemmen te verkrijgen. Nee, dan Kramer en Kemkers die elkaar niet verwijten ook maar mens te zijn die een fout kan maken, hoe duur deze fout ook was. Is dat misschien de reden dat Nederland meer ontdaan is door de diskwalificatie van Kramer dan door de val van het kabinet?